Wood Joint

Wood Joint

ในปัจจุบัน วัตถุดิบไม้ที่ใช้ในอุตสาหกรรมไม้ต่างๆ ภายในประเทศไม่เพียงพอต่อความต้องการของผู้ผลิต ดังนั้น การใช้ทรัพยากรไม้อย่างมีคุณค่าและประหยัดต้นทุนจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด ในส่วนของเทคโนโลยีงานไม้นั้น ส่วนมากก็จะมีการคิดค้นเทคนิคในการผลิตอย่างประหยัดทรัพยากรให้มากที่สุด หนึ่งในวิธีการที่จะสามารถใช้ประโยชน์ไม้ให้ได้มากที่สุด คือ การประสานไม้ที่เรียกกันว่า Finger Joint และ Butt Joint

ในส่วนอุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์ย่อมรู้จักงานประเภทนี้เป็นอย่างดี เพราะเป็นวิธีต่อไม้ในด้านความยาวที่ให้ผลงานที่ดีและมีความแข็งแรง ทั้งยังเป็นการเก็บเอาเศษท่อนไม้ที่ไม่ได้ขนาดความยาวที่ต้องการในงานหลักออกมาใช้ประโยชน์ได้อย่างคุ้มค่าอีกด้วย หลักการง่ายๆ เพียงแค่นำหัวไม้แต่ละด้านของความยาวมาขึ้นรูปเป็นฟันถี่ๆ เพื่อเพิ่มพื้นที่จับยึด จากนั้นทากาวแล้วนำมาประสานเข้ากับหัวไม้อีกท่อนหนึ่ง ต่อกันไปเรื่อยๆ จนได้ความยาวที่ต้องการ ซึ่งไม้ที่ประสานเสร็จแล้วก็จะช่วยลดในเรื่องของการเหลือเศษไม้ทิ้ง และช่วยประหยัดต้นทุนอีกด้านหนึ่ง

ส่วนศัพท์เฉพาะ Finger Joint กับ Butt joint  นั้น ถ้าจะเรียกให้ถูกคือ Vertical Finger Joint กับ Horizontal Butt Joint ซึ่งในบ้านเราส่วนใหญ่จะเหมาเรียกรวมว่า Finger Joint ซึ่งจริงๆแล้วถ้าเราจะทำการต่อไม้ควรพิจารณาปัจจัยของลักษณะชิ้นงานและจุดประสงค์ในการใช้งานมาเกี่ยวข้องด้วย ซึ่งจะขออธิบายคร่าวๆ ดังนี้

Vertical Finger Joint ในตลาดสินค้าเฟอร์นิเจอร์ไม้จากงานประเภทนี้มีให้เห็นในตลาดโดยทั่วไป เพราะมีการผลิตมากกว่า Horizontal Butt Joint ซึ่ง Vertical แปลว่าแนวตั้ง ก็คืองาน Vertical Finger Joint เป็นการทำซี่ไม้ในแนวตั้ง สามารถเห็นรอยต่อเป็นซี่ไม้ชัดเจนในสินค้าเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ

งานเฟอร์นิเจอร์ไม้ในลักษณะนี้เป็นที่ถูกใจตลาดญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก เพราะเป็นตลาดที่เข้าใจว่าการต่อไม้เป็นเรื่องปกติของแนวคิดในการประหยัดทรัพยากรธรรมชาติ ตลาดทางญี่ปุ่นจึงรับได้กับการแสดงรอยแผลการต่อไม้ออกมาบนหน้าโต๊ะ หรือส่วนอื่นของเฟอร์นิเจอร์ที่มีการโชว์ผิวไม้ออกมา

มองในทางกลับกัน ถ้าต้องการเฟอร์นิเจอร์ที่สวย มีความเรียบร้อยไม่มีรอยในการต่อที่เห็นได้เด่นชัด มีสีสม่ำเสมอกัน ทำให้การต่อไม้แบบ Horizontal Butt Joint สามารถตอบสนองต่อความต้องการนี้ ในการต่อไม้แบบ Butt Joint ยังต้องมีการขึ้นฟันไม้เป็นซี่ๆเหมือน Finger Joint เหมือนเดิมเพราะเป็นการเพิ่มพื้นที่จับยึดให้แก่ไม้ทั้งสองท่อน แต่เป็นการทำในแนวนอนและมีการบากตรงส่วนหน้าไม้ให้เป็นบ่าหรือไม่มีซี่ 

รอยบ่านี้จะมีความลึกอยู่ไม่ต่ำกว่า 3 มม. และเมื่อนำไปใช้ทำให้สามารถผ่านกระบานการขัดได้อย่างไม่มีปัญหา ซึ่งถ้าเกิดไม่มีรอยบ่านี้เมื่อนำมาผ่านกระบานการขัด ซึ่งโดยธรรมชาติจะไม่สามารถขัดเอาผิวไม้ออกไปได้เท่ากันตามแนวระนาบจริงๆ อีกทั้งรอยต่อที่ผิวหน้าก็มักจะมองเห็นเป็นแนวไม่ตรง ทำให้งานออกมาไม่เรียบร้อย แตกต่างจากการต่อไม้แบบ Vertical Finger Joint จะมีการเปิดเผยรอยฟันของการต่อไม้มาบนพื้นผิว ซึ่งแม้จะต้องมาผ่านกระบวนการขัดและทำสีก็ไม่เป็นไร เพราะรอยฟันในการต่อจะยังอยู่เหมือนเดิม 

ไม้ที่ทำการต่อด้วยวิธี Vertical Finger Joint และ Horizontal Butt Joint สามารถนำไปทำเป็นไม้ประสานตามขนาดความกว้างที่ต้องการได้อีกทางหนึ่งอีกด้วย เพื่อช่วยเพิ่มมูลค่าทางการตลาด ทั้งยังเป็นการเพิ่มความแข็งแรงให้แก่ชิ้นงานอีกด้วย เนื่องจากไม้ที่ทำการประสานแล้วจะมีความแข็งแรงทนทานต่อการรับน้ำหนักได้ดีกว่า solidwood

ไม้ประสาน ( Laminated Timber ) หมายถึง ผลิตภัณฑ์ไม้ที่ผลิตจากการนำไม้ชิ้นเล็กๆ มาประกอบกันด้วยกาว โดยให้เสี้ยนไม้ของชิ้นที่ติดอยู่ในแนวเดียวกัน 

กาวที่ใช้ประสาน ได้แก่ กาวลาเท็กซ์ชนิดพิเศษ กาวยูเรีย ฟอร์มัลดีไฮด์ กาวเมลานีน  ยูเรีย กาวฟินนอล กาวอีพอกซี กาวรีซอสซินอล กาวโพลีไวนีลยูรีเทน เป็นต้น การเลือกใช้กาวขึ้นอยู่กับการใช้งานของไม้ประสาน และความแข็งแรงที่ต้องการ กาวที่แข็งเกินไปอาจจะทำใบมีดหรือกระดาษทรายสึกหรอได้ง่าย

สำหรับไม้ยางพาราซึ่งเป็นไม้โตเร็ว มีตำหนิมาจากตา การโก่ง บิดงอ การประสานจึงเป็นวิธีที่เหมาะสมที่ทำไม้เป็นแผ่นใหญ่หรือท่อนยาวเพื่อที่นำไปทำการแปรรูปเป็นเฟอร์นิเจอร์ เช่น หน้าโต๊ะ ตู้ พนังเตียง พื้นบันได เป็นต้น

สำหรับหน้าโต๊ะที่ใช้ไม้ยางพาราประสาน ไม่ว่าจะเป็นการผลิต โต๊ะโรงอาหาร โต๊ะนักเรียน  หรือ เฟอร์นิเจอร์อื่นๆที่มีการใช้แผ่นไม้ยางพาราประสานนี้ จึงมั่นใจได้ว่า มันจะมีความแข็งแรง ทนทาน และมีอายุการใช้งานที่ยาวนาน

หลักเกณฑ์การแบ่งไม้เนื้ออ่อน ไม้เนื้อแข็งตามมาตรฐานของกรมป่าไม้

หลักเกณฑ์การแบ่งไม้เนื้ออ่อน ไม้เนื้อแข็งตามมาตรฐานของกรมป่าไม้

ไม้ในทางการค้าแบ่งออกเป็นสองชนิด คือ ไม้เนื้ออ่อน (Softwoods) และไม้เนื้อแข็ง (Hardwoods) โดยอาศัยวิชาการทางพฤกษศาสตร์เป็นรากฐาน ในการแบ่งออกเป็นสองชนิดดังกล่าว คือ

1. ไม้เนื้ออ่อน เป็นไม้ที่ได้จากต้นไม้พวกสน Coniferae ที่มีลักษณะใบเรียวเล็ก (Needle leaves) ผลมีรูปลักษณะเป็นรูปทรงกรวย (Cone) ต้นไม้พวกนี้ส่วนมากขึ้นอยู่ในที่สูงมีอากาศเย็นในประเทศที่มีอากาศหนาว (Temperate regions) ลักษณะโครงสร้างของไม้เนื้ออ่อนเป็นแบบธรรมดาซึ่งแตกต่างจากไม้เนื้อแข็งอย่างชัดเจน และมีความเหมาะสมในการใช้งานก่อสร้างได้ ถึงว่าจะมีเนื้อไม้ของไม้สนหลายชนิดค่อนข้างอ่อนแต่ก็ง่ายต่อการไสตบแต่ง มีน้ำหนักเบาและแข็งพอที่จะใช้สำหรับงานก่อสร้างโดยทั่วไปได้เช่นกัน


2. ไม้เนื้อแข็ง เป็นไม้ที่ได้มาจากต้นไม้ที่มีใบกว้าง (broad leaved trees) ซึ่งเป็นไม้จำนวนมากที่มีอยู่ในป่าไม้ของประเทศไทย ไม้ที่เป็นของไทยส่วนมากหรือทั้งหมดที่เป็นการค้าเป็นไม้เนื้อแข็งมีจำนวนหลายสิบชนิด ลักษณะโครงสร้างของไม้เนื้อแข็งมีความยุ่งยากซับซ้อนกว่าไม้เนื้ออ่อน และมีลักษณะแตกต่างระหว่างไม้เนื้อแข็งด้วยกันเองมาก คุณสมบัติของไม้เนื้อแข็งมีความแตกต่างระหว่างพวกไม้เนื้อแข็งด้วยกันทั้งในด้านความแข็งแรงของการรับน้ำและความแข็งของเนื้อไม้อย่างกว้างขวาง

ข้อแตกต่างของไม้เนื้ออ่อนและไม้เนื้อแข็งทางวิชาการที่กล่าวมาแล้ว เป็นความหมายที่ใช้กันทุกประเทศในโลก ดังนั้นความจริงที่ปรากฏว่าไม้เนื้ออ่อนบางชนิด (Softwoods) แข็งกว่าไม้เนื้อแข็งบางชนิด (Hardwoods) จึงไม่เป็นสาเหตุทำให้ความหมายของไม้เนื้ออ่อน และไม้เนื้อแข็งตามความหมายทางวิชาการ ซึ่งถือเอาลักษณะทางพฤกษศาสตร์ และลักษณะโครงสร้างของไม้เป็นเรื่องเกินเลยความจริงหรือผิดพลาดแต่ประการใด

ไม้เนื้ออ่อน และไม้เนื้อแข็งที่เป็นปัญหา

ไม้เนื้ออ่อน (Softwood) ที่ว่ากันตามหลักวิชาการทางลักษณะโครงสร้างไม้ก็คือไม้ที่เนื้อไม้ไม่มีรู (non-porous wood) พูดให้ง่าย ถ้าเอามีดคมๆ เฉือนที่หน้าตัดไม้ให้เรียบ แล้วใช้แว่นขยาย (hand lens) ส่องดู จะเห็นว่าไม่มีรู ไม้ที่เป็นไม้เนื้ออ่อนตามหลักวิชาการดังกล่าว ได้แก่ พวกไม้สน (conifers) ส่วนไม้เนื้อแข็ง (Hardwoods) เป็นไม้ที่มีลักษณะโครงสร้างที่มีรู (porous wood) ถ้าใช้แว่นขยายส่องดูเนื้อไม้ตามกรรมวิธีที่ว่า จะพบว่าในเนื้อไม้มีรูพรุนโดยทั่วไป แต่ปัญหาไม้เนื้ออ่อน เนื้อแข็งตามความหมายที่ใช้โดยทั่วๆ ไป เกี่ยวกับไม้ที่ใช้ในการก่อสร้างนั้น หมายถึงไม้ที่สามารถรับแรงหรือรับน้ำหนักโดยไม่แตกหักเสียหาย ซึ่งหากจะพูดในอีกแง่หนึ่ง ก็คือ ความแข็งแรงของไม้นั่นเอง ดังนั้น ไม้เนื้ออ่อนเนื้อแข็งที่จะกล่าวต่อไปก็หมายความตามที่ว่ากันโดยทั่วไป คือ ความแข็งแรงของไม้ในการรับน้ำหนักในการใช้งานที่ประกอบเป็นสิ่งปลูกสร้าง

หลักเกณฑ์การแบ่งไม้เนื้ออ่อน ไม้เนื้อแข็งตามมาตรฐานของกรมป่าไม้

โดยที่คุณสมบัติไม้ทางด้านกลสมบัติ (mechanical properties) นั้นเกี่ยวข้องกับแรง (stress) ที่มากระทำต่อไม้ ซึ่งมี 4 ลักษณะด้วยกัน คือ แรงบีบ (compressive stress) เป็นแรงที่ทำให้ไม้มีขนาดเล็กกว่าเดิม แรงดึง (tensile stress) เป็นแรงที่ทำให้ไม้มีขนาดหรือปริมาตรใหญ่กว่าเดิม แรงเชือด (shear stress) เป็นแรงที่ทำให้ไม้แยกออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรงดัด (bending stress) เป็นแรงที่ทำให้ไม้โค้งงอจนหัก เป็นแรงที่รวมเอาแรง 3 ชนิดแรกเข้าด้วยกัน ความสามารถที่ไม้จะต้านทานต่อแรงที่มากระทำ เรียกว่า ความแข็งแรง (strength) ซึ่งจะมีความแข็งแรงชนิดใดก็ขึ้นอยู่กับชนิดแรงที่มากระทำดังกล่าวแล้ว แรงที่นับว่าสำคัญและพบว่าเกิดขึ้นเสมอในสิ่งก่อสร้าง คือแรงบีบขนานเสี้ยนและแรงดัด รองลงมาก็คือแรงเชือด โดยเฉพาะแรงดัดซึ่งสามารถทำให้ไม้หักเสียรูปโดยสิ้นเชิงนั้น เป็นแรงที่มีปัจจัยต่างๆ ในสิ่งก่อสร้างมาเกี่ยวข้องอยู่เป็นอันมาก แรงดัดสูงสุดที่ทำให้ไม้หัก เรียกว่า แรงประลัยหรือสัมประสิทธิ์ในการหัก (modulus of rupture) ความต้านทานของไม้ต่อแรงประลัยนี้ เรียกว่า ความแข็งแรงของไม้ในการดัด ซึ่งยอมรับและใช้กันเป็นมาตรฐานของความแข็งแรงของไม้ ในการแบ่งไม้ออกเป็นประเภทไม้เนื้ออ่อนหรือไม้เนื้อแข็ง จึงได้ถือเอาความแข็งแรงในการดัดเป็นเกณฑ์ โดยพิจารณาความทนทานตามธรรมชาติประกอบด้วยและโดยที่ไม้ตะเคียนทอง (Hoper odorata Roxb.) เป็นไม้ที่ได้รับความนิยมและยอมรับกันอย่างกว้างขวางมานานว่า เป็นไม้เนื้อแข็งที่มีคุณภาพดีทั้งด้านความแข็งแรงและความทนทาน จึงได้เปรียบเทียบคุณภาพของไม้ที่ยังไม่รู้จักกับไม้ตะเคียนทองเสมอ ดังนั้นการแบ่งไม้เนื้ออ่อน ไม้เนื้อแข็งของกรมป่าไม้ จึงนำเอาความแข็งแรงในการดัดของไม้ตะเคียนทองที่แห้งเป็นค่ามาตรฐานในการแบ่งช่วงความแข็งแรงในการดัดของไม้ชนิดต่างๆ ว่าเป็นไม้เนื้อแข็งหรือไม้เนื้ออ่อน

มาตรฐานไม้เนื้อแข็งของกรมป่าไม้
	แรงดัดสถิตย์ (กก./ซม.2)	ความทนทาน (ปี)
ไม้เนื้อแข็ง	สูงกว่า 1000	สูงกว่า 6 ปี
ไม้เนื้อแข้งปานกลาง	600-1000	2-6 ปี
ไม้เนื้ออ่อน	ต่ำกว่า 600	ต่ำกว่า 2 ปี

อนึ่ง ไม้ที่มีค่าแรงดัดสถิตย์ 1000 กก./ซม.2 แต่ยังไม่มีค่าความทนทานตามธรรมชาติหรือมีค่าความทนทานตามธรรมชาติต่ำ สามารถจัดเป็นไม้เนื้อแข็งของกรมป่าไม้ได้ โดยการอัดน้ำยาตามมาตรฐาน มอก. 515-2527 และมอก. 516-2527

การป้องกันและการรักษาเนื้อไม้

การป้องกันและการรักษาเนื้อไม้

การผุของไม้เกิดจากการกระทำของจุลินทรีย์ที่มุ่งทำลายใยไม้  โดยทำการปัจจัยเสริม 4 ประการ คือ
1 ) มีอาหารที่ฟังไจชอบ
2 ) มีอุณหภูมิที่พอเหมาะกับฟังไจ
3) มีปริมาณอากาศที่เคลื่อนไหวน้อย
4) มีสภาพความชื้นที่พอเหมาะ

      ทั้ง 4 ประการนี้ถ้าขาดปัจจัยใดไป  การทำลายของฟังไจก็จะไม่เกิดขึ้น  ซึ่งสามารถพิสูจน์ได้จากการที่เคยมีการขุดค้นทางโบราณคดี พบท่อนซุงในสมัยโบราณที่ใช้เป็นฐานกำแพงเมืองจมอยู่ใต้ดินนับร้อยปี  ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไม่มีการผุเปื่อย เป็นเพราะซุงจมอยู่ใต้ดินและมีน้ำท่วมขังอยู่ตลอดปราศจากอากาศ

      การป้องกันรักษาเนื้อไม้ที่ดีที่สุดคือ การทำให้อาหารของฟังไจเป็นพิษ   โดยการอาบหรืออัดหรือทาน้ำยาที่เป็นพิษเข้าไปในเนื้อไม้ สามารถแบ่งได้ 2 วิธีใหญ่ๆ    คือ

วิธีที่หนึ่ง การอาบน้ำยา 
   

    เป็นวิธีการอาบน้ำยาให้กับไม้ทั้งที่เป็นซุงหรือผ่านการแปรรูปมา แล้วก็ได้  โดยนำไม้ที่ต้องการอาบน้ำยาลงไปแช่ในถังอักน้ำยา   ซึ่งจะทำการอัดน้ำยาด้วยแรงอัดภายในถังทำให้ยาสามารถซึมเข้าไปในเนื้อไม้ใด้อย่างทั่วถึง  การอัดน้ำยายังสามารถแบ่งออกได้ 2 วิธี      คือ 

การอัดน้ำยาแบบเต็มเซลล์ ( Full  cell  process )    การอัดน้ำยาด้วยวิธีนี้เพื่อต้องการให้น้ำยาสามารถซึมเข้าไปในเซลล์เนื้อไม้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้  กรรมวิธีเริ่มจากการนำไม้เข้าไปในถังแล้วทำการไล่อากาศและน้ำภายในเซลล์ไม้ออกให้หมดด้วยระบบสุญญากาศ จากนั้นจึงปล่อยน้ำยาเข้าถังด้วยแรงดันถึง 7- 13 กก./ตร.ซม. ที่อุณหภูมิ ประมาณ 80 – 100 องศา เซลล์เซีย เพื่อให้น้ำยาเข้าไปในเนื้อไม้ได้ทั่วทุกเซลล์นานประมาณ 2-3 ชั่วโมง  จากนั้นก็ลดแรงดันและปล่อยน้ำยาออกจากถัง ขณะเดียวกันก็ทำสุญญากาศอีกครั้งเพื่อไม้แห้ง แต่ในภายหลังอาจมีน้ำยาไหลเยิ้มออกมาได้

                        
การอัดน้ำยาแบบไม่เต็มเซลล์ ( Empty  cell  process )    เป็นการอัดน้ำยาเพียงเพื่อให้น้ำยาซึมเข้าไปในเซลล์และเกาะติดอยู่ตามผิวของผนังเซลล์เท่านั้น   โดยภายในช่องเซลล์ไม้จะว่างเปล่าไม่มีน้ำยา  กรรมวิธีเริ่มจากการนำไม้เข้าไปในถังแล้วให้อากาศอัดเข้าไปในถัง   อากาศที่อัดเข้าไปจะเข้าไปอยู่ในเซลล์ต่างๆของเนื้อไม้ด้วยรงอัด ประมาณ 2-7 กก./ ตร.ซม.  จากนั้นปล่อยน้ำยาเข้าถังด้วยแรงอัดที่สูงกว่าครั้งแรกประมาณ 7 – 14 กก./ ตร . ซม. ปล่อยให้น้ำยาซึมเข้าไปในเนื้อไม้จนเต็มจากนั้นค่อยๆลดความดันภายในถังลงและปล่อยน้ำยาออกจากถัง  ขณะเดียวกันเซลล์ไม้ที่ถูกอากาศอัดไว้ตอนแรกก็จะขยายตัวและขับเอาน้ำยาออกมาจากช่องเซลล์ จากนั้นก็ทำสุญญากาศอีกประมาณ 30- 45 นาที ก็จะทำให้เหลือน้ำยาเพียงที่ผิวของเซลล์ไม้ ทำให้ไม้แห้งและไม่มีน้ำยาไหลเยิ้มออกมาในภายหลัง วิธีนี้เป็นที่นิยมในปัจจุบัน

วิธีที่สอง  การทาหรือการพ่น

     เป็นวิธีการที่ง่ายและค่าใช้จ่ายต่ำ  โดยการเอาแปรงทาหรือเครื่องพ่นหรือแช่ลงในถาดน้ำยา การทาหรือพ่นควรทำอย่างน้อยสองครั้ง ซึ่งน้ำยาจะซึมเข้าเนื้อไม้ไม่ลึกนัก และควรเป็นน้ำยาชนิดที่ดูดซึมเร็ว วิธีนี้อาจได้ผลไม่เต็มร้อย แต่ก็สามารถยับยั้งการเติบโตของจุลินทรีย์ได้ หรือทำให้ฟังไจเข้าไปไม่ได้ การผึ่งไม้ให้แห้งก่อนการทาหรือพ่นจะช่วยให้น้ำยาซึมซับเซลล์ไม้ได้ดีขึ้น และต้องระวังการแตก ฉีก ร้าว ของไม้เพราะเป็นทางเข้าของฟังไจได้  

การใช้สีเพื่อเสริมสร้างพัฒนาการของเด็ก

การใช้สีเพื่อเสริมสร้างพัฒนาการของเด็ก

ใช้สีน้ำเงิน ผสม เอิร์ทโทน ทำให้ห้องดูเป็นระเบียบ

ปัจจุบันพัฒนาการของเจ้าตัวเล็กสามารถเสริมสร้างได้หลายวิธี ไม่ว่าจะเป็นการทานอาหาร เล่นดนตรี ฟังเพลง อ่านหนังสือ เล่นเกม หรือของเล่นต่างๆ ซึ่งอาจมาในรูปแบบที่แตกต่างกันไปด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัย แต่ทราบหรือไม่ว่านอกจากวิธีทั้งหมดที่กล่าวมา ยังมีวิธีง่ายๆ อีกวิธีหนึ่งที่บางครั้งเรามองข้ามไป นั่นก็คือ 'สี'นั่นเอง

โดยทั่วไปแล้วสีมีส่วนช่วยให้เราจดจำสิ่งต่างๆได้ดีขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการเขียนหรือไฮไลต์ตัวหนังสือด้วยปากกาสี การแบ่งหน้าหนังสือด้วยการใช้กระดาษสี รวมไปถึงการแปะกระดาษสีสันต่างๆ เพื่อเตือนความจำ สำหรับเด็กๆ พวกเขาจะจดจำสิ่งต่างๆ ได้จากสีของวัตถุนั้นๆ โดยปกติแล้วเด็กจะเริ่มสังเกตความแตกต่างของสีได้เมื่ออายุประมาณ 4 เดือน โดยแยกเป็นแม่สีง่ายๆ เพียงไม่กี่สีก่อน จากนั้นจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามอายุ อาจสังเกตได้จากการที่เด็กแยกของเล่นเป็นกลุ่มตามสีต่างๆ ดังนั้นสีของห้อง อุปกรณ์ตกแต่งห้อง หรือของเล่นที่มีสีสันสะดุดตา เช่น สีแดง สีเหลือง สีชมพู จึงดึงดูดความสนใจจากเด็กได้มากกว่าสีที่จืดชืดหรือมืดจนเกินไป นอกจากสีที่สดใสจะทำให้เด็กอารมณ์ดีแล้ว ยังช่วยให้เด็กมีพัฒนาการทางสมองที่ดีขึ้นอีกด้วย การตกแต่งห้องของเด็กจึงควรเลือกสีที่เหมาะสมเพราะสีสามารถส่งผลต่ออารมณ์ของเด็กได้เช่นกัน

ใช้สีขาวเป็นพื้นให้ดูสงบ - เตียงสีเหลืองตัดกับสีขาว ทำให้ดูโดดเด่น

ใช้สีฟ้าทำให้ห้องดูสงบ เสาตกแต่งเป็นต้นไม้ ช่วยสร้างแรงบันดาลใจ

ใช้สีเขียวพาสเทล ทำให้ห้องดูนุ่มนวล เด็กก็จะหลับสบาย

แทรกเฟอร์นิเจอร์สีไม้บีช ไปตัดกับสีม่วงทำให้ดูโดดเด่น

เจ้าตัวน้อยกับสีที่แตกต่าง

· สีขาว ทำให้รู้สึกสงบ สถานรับเลี้ยงเด็กส่วนมากจึงเลือกตกแต่งห้องนอนของเด็กด้วยโทนสีขาว ซึ่งนอกจากสีขาวธรรมดาแล้ว คุณพ่อคุณแม่ยังสามารถเลือกเฉดสีที่แตกต่างกันไปได้ด้วย เช่น สีครีม ทำให้รู้สึกอบอุ่น

· สีฟ้า ปกติแล้วสีฟ้าทำให้รู้สึกมีพลัง แต่เฉดสีที่แตกต่างกันไปก็ให้ความรู้สึกที่หลากหลาย สีฟ้าอ่อนเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมสำหรับเด็ก เพราะทำให้รู้สึกสงบมากกว่าสีฟ้าเข้มหรือสว่าง

· สีเขียว โดยเฉพาะสีเขียวอ่อน นอกจากจะมองแล้วสบายตา ยังทำให้เด็กรู้สึกสงบนอนหลับง่ายอีกด้วย

· สีชมพู สีม่วง และสีเหลือง หากใช้สีในกลุ่มนี้ควรเลือกโทนสีอ่อนเพราะจะทำให้เด็กรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น หากใช้โทนสีที่สว่างสะดุดตาจนเกินไปจะทำให้เด็กรู้สึกไม่สบายตาและตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา

· สีน้ำตาล เป็นสีที่ค่อนข้างได้รับความนิยมเพราะดูเรียบง่ายและกลมกลืนไปกับสีเอิร์ธโทน แต่หากใช้โทนสีเข้มมากเกินไปจะทำให้เด็กรู้สึกไม่สดใสเพราะห้องดูมืดทึมเกินไป

ส่วนสีที่ไม่แนะนำสำหรับห้องนอนคือสีส้มและสีแดง เพราะเป็นสีที่กระตุ้นความรู้สึกของเด็กมาก

เกินไป ทำให้หลับยาก เนื่องจากเป็นโทนสีที่สว่างมากไป แต่หากต้องการใช้ แนะนำให้ใช้ควบคู่กับสีแนวเอิร์ธโทนเพราะจะทำให้ได้สีที่สว่างดูเบาสบายตาขึ้น

การใช้โมบายของเล่นที่มีสีสันสดใส ช่วยให้สมองเด็กน้อยได้รู้จักการพัฒนาและแยกสี

ศิลปะกับสร้างพัฒนาการของเด็กด้วยสี

คุณพ่อคุณแม่สามารถพัฒนาประสาทการรับรู้ด้านสีของเด็กได้ด้วยการตกแต่งห้องของเด็กหรือทารกด้วยภาพศิลปะต่างๆ รวมถึงแขวนโมบายของเล่นที่มีสีสันสดใสไว้ เพื่อให้สมองของเด็กได้รู้จักพัฒนาและแยกแยะสีต่างๆ ได้เร็วขึ้น ทั้งยังทำให้เด็กสามารถจดจำวัตถุต่างๆ ได้ดีขึ้นอีกด้วย เพราะเด็กจะแยกประเภทสิ่งของตามสีที่มองเห็น การเลือกสีผนังหรือเตียงนอนเด็กให้สำรวจตัวเองก่อนว่าเลือกสีโทนนี้แล้วเกิดความรู้สึกหรืออารมณ์อย่างไร มีพลัง สงบ หรือสบายตา เพราะเด็กก็รู้สึกเช่นเดียวกันกับสิ่งที่เรามองเห็น หากเป็นเด็กวัยอนุบาลถึงชั้นประถมศึกษา การให้เขาได้ฝึกระบายสีจะช่วยให้เด็กรู้จักกับสีเพิ่มมากขึ้น และรู้จักคิดว่าทำอย่างไรจึงจะผสมสีให้ได้สีใหม่ นอกจากนี้การระบายสีหรือวาดภาพยังเป็นอีกวิธีหนึ่งที่เด็กใช้แสดงอารมณ์และความรู้สึกอย่างอิสระ บางครั้งเด็กไม่สามารถพูดอธิบายความรู้สึกของตนได้แต่ระบายออกมาผ่านการวาดภาพระบายสีแทน ทั้งยังเป็นการฝึกให้เด็กมีสมาธิยาวนานขึ้นอีกด้วย

เมื่อทราบอย่างนี้แล้ว ต่อไปเวลาจะเลือกสีผนังหรือของเล่นต่างๆ ให้ลูกน้อย คุณก็สามารถใช้วิธีต่างๆ เหล่านี้เป็นเกณฑ์ในการเลือกผลิตภัณฑ์ต่างๆ ได้อย่างเหมาะสม เพื่อให้เจ้าตัวน้อยของคุณมีพัฒนาการที่สมบูรณ์สมกับวัยของพวกเขาเองครับ

แก้วน้ำใบโปรดอาจจะช่วยให้เด็กยอมทาน

เกร็ดความรู้เรื่องสีสำหรับเด็ก

· เด็กบางคนไม่ยอมทานข้าวหรือดื่มนม แต่ยอมทานเมื่อใส่ในถ้วยหรือแก้วน้ำใบโปรด หากลูกของคุณไม่ยอมแตะอาหาร ลองสังเกตพฤติกรรมของพวกเขาและใช้วิธีนี้ดู

· ผู้ปกครองควรสอนให้เด็กรู้จักกับลักษณะและชื่อของสีต่างๆ ตั้งแต่พวกเขายังเด็ก โดยเริ่มจากแม่สีต่างๆ ทั่วไปก่อน จากนั้นจึงเริ่มฝึกฝนให้เด็กบอกสีที่ถูกต้องของวัตถุชิ้นนั้นๆ เพราะเด็กบางคนที่เรียกชื่อสีผิด อาจจะไม่ได้มีความผิดปกติด้านสายตา แต่อาจเป็นเพียงเพราะเด็กยังไม่รู้จักชื่อที่ถูกต้องของสีนั้น

· สีสามารถใช้แทนวัตถุหรือความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมของท้องถิ่นนั้นๆ การสอนให้เด็กรู้จักกับความแตกต่างของสีอาจทำได้ด้วยการกล่าวถึงฤดูกาลหรือความรู้สึกต่างๆ ว่าแทนสีอะไรได้บ้าง เช่น ด้านประสาทสัมผัส โดยทั่วไปสีแดงแทนความร้อนของไฟ ส่วนด้านความรู้สึก ในประเทศจีนสีแดงเป็นสัญลักษณ์ของความโชคดี สำหรับวัฒนธรรมตะวันตกสีฟ้าเป็นสัญลักษณ์ของความเศร้าหมอง เป็นต้น

รวบรวมแบบ โต๊ะโรงอาหาร

การเลือกโต๊ะสำหรับโรงอาหาร ควรเลือกโต๊ะให้เหมาะสมกับจำนวนของผู้ใช้งาน  ผู้ใช้งานเป็นเด็กเล็ก เด็กโต หรือผู้ใหญ่  ขนาดของโต๊ะต้องให้ได้พอเหมาะกับผู้ใช้งาน วัสดุที่เลือกใช้ อาทิ เด็กเล็กซึ่งค่อนข้างจะทำอาหารหกเลอะเทอะ ควรเลือกใช้วัสดุที่ทำความสะอาดได้ง่าย

เรื่องของความทนทาน ควรเลือกใช้วัสดุที่มีความแข็งแรง ทนทาน เช่น ถ้าเลือกวัสดุประเภทไม้ ควรเลือกขนาดไม้ให้พอเหมาะ ไม่เล็กมากจนไม่แข็งแรง หรือ ไม่ใหญ่มากไปจนเทอะทะ ไม่น่าดู การต่อไม้ควรจะใช้การเข้าเดือย เพื่อให้เกิดความแข็งแรง และทำให้เฟอร์นิเจอร์สามารถใช้งานได้ยาวนาน

ถ้าเลือกเหล็ก ควรพิจารณาให้มีขนาดและความหนาที่เหมาะสม เช่น 

ถ้าเลือกขนาดที่เล็ก อาจจะใช้เหล็กหนาเพื่อเพิ่มความแข็งแรง ถ้าเลือกเหล็กที่ขนาดกว้าง อาจจะไม่ต้องหนามากเกินไปเพื่อควบคุมงบประมาณ เช่น ฃ

โต๊ะโรงอาหารสำหรับเด็กอนุบาล เลือกขาเหล็กขนาด 6/8 นิ้ว ก็อาจจะเลือกใช้เหล็กหนา 1.2 มม. หรือมากกว่า  ถ้าโต๊ะสำหรับผู้ใหญ่อาจจะเลือกใช้เหล็กขนาด 1 นิ้ว หรือ 1 1/2 นิ้ว แต่เลือกความหนาประมาณ 1.0 มม. เป็นต้น

นอกจากเรื่องของฟังก์ชั่นการใช้งานแล้ว ยังควรคำนึงถึงสไตล์ รูปแบบโรงอาหาร ให้ดูเหมาะสม หรือ เข้ากับบรรยากาศของสถานที่ด้วย

โต๊ะโรงอาหาร คาร์เตอร์ 180x60x75

โต๊ะโรงอาหารคาร์เตอร์ ใช้ไม้จริงทั้งตัว ทั้งโต๊ะและม้านั่ง ช่วยสร้างบรรยากาศที่ดูเป็นธรรมชาติ อบอุ่น

โต๊ะโรงอาหาร โรเจอร์  180x60x75

โต๊ะโรงอาหารคาร์เตอร์ แบบไม้ระแนง ผสมโครงสร้างขาเหล็ก ตัวขาที่ดูไม่ใหญ่แต่ได้ความทนทานของเหล็ก และ ไม้ระแนง ทำให้ได้บรรยากาศที่ดูทะมัดทะแมง ดูมีการเคลื่อนไหว

โต๊ะโรงอาหาร ครอส

โต๊ะโรงอาหาร ที่มีสไตล์แบบโต๊ะปิ๊กนิก ให้ความรู้สึกนั่งกินข้าวกันเป็นครอบครัว สามารถถอดประกอบไปติดตั้งที่หน้างานได้สะดวก

โต๊ะโรงอาหาร  ชิคาโก้  180x75x75

รูปแบบเหมาะสำหรับ ร้านอาหาร ร้านเหล้า , ตัวโต๊ะที่ผลิตจากไม้เนื้อแข็ง ช่วยให้มีอายุการใช้งานที่ยาวนาน ช่วยลดต้นทุนในระยะยาว

โต๊ะโรงอาหาร แมนเชสเตอร์

รูปแบบยอดนิยม ขาเป็นเหล็ก หน้าโต๊ะบุด้วยโฟเมกา ง่ายต่อการทำความสะอาด สไตล์เหมาะกับโรงอาหารโรงเรียน 

สนับสนุนข้อมูลจาก     http://www.tangyongfurniture.com

การออกแบบ

ความหมายของการออกแบบ       By  TangYongFurniture.com

        ในวิถีชีวิตของเราตั้งแต่เกิดจนเสียชีวิต ล้วนมีความสัมพันธ์กับการออกแบบทั้งสิ้น เพราะในการดำรงชีวิตของเรา จะต้องกำหนดวางแผน ในขั้นตอนต่างๆ เพื่อให้เกิดความเหมาะสมต่อสถานการณ์ที่มีความเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นไม่ว่าจะทำการใดๆ หากขาดการวางแผนหรือขั้นตอนการออกแบบแล้วก็อาจทำให้กิจกรรม หรือ งานนั้นประสบความสำเร็จได้ยาก
คงไม่ผิดที่จะพูดว่าการออกแบบเป็นเงาตามตัวของชีวิตเรา การออกแบบคืออะไร 

การออกแบบ

        การออกแบบ คือศาสตร์แห่งการแก้ปัญหา ที่มนุษย์สร้างสรรค์ขึ้น โดยอาศัยความรู้ทางวิทยาศาสตร์ ผสมผสานหลักการของศิลปะ นำมาใช้ให้เกิดความสวยงามและเพื่อประโยชน์ใช้สอย

ความสวยงาม กับ ประโยชน์ใช้สอย

        ความสวยงาม จะเน้นไปที่ด้านจิตใจเป็นหลัก และเป็นสิ่งแรกที่เราได้สัมผัสก่อน คนเราแต่ละคนต่างมีความรับรู้เรื่อง ความสวยงาม กับความพอใจ ในทั้ง 2 เรื่องนี้ไม่เท่ากัน จึงเป็นสิ่งที่ถกเถียงกันอย่างมาก และไม่มีกฏเกณฑ์ใดๆที่จะใช้ตัดสินเรื่องเหล่านี้อย่างชัดเจน ดังนั้นงานที่เราได้มีการจัดองค์ประกอบที่เหมาะสมนั้น ก็จะมองว่าสวยงามได้เช่นกัน ซึ่งผลจากการออกแบบจะทำให้ผู้ที่พบเห็นเกิดความสุข เกิดความพึงพอใจ การออกแบบประเภทนี้ ได้แก่ การออกแบบด้านจิตรกรรม ประติมากรรม ตลอดจนงานออกแบบตกแต่งต่างๆ เช่น งานออกแบบ ตกแต่ง ภายในอาคาร งานออกแบบตกแต่งสวนหย่อม

        ประโยชน์ใช้สอย ผู้ออกแบบโดยมากจะต้องคำนึงถึงประโยชน์ที่จะได้รับเป็นจุดมุ่งหมายแรกของการออกแบบ ซึ่งประโยชน์ที่จะได้รับมีทั้งประโยชน์ในการใช้สอย และประโยชน์ในการติดต่อสื่อสาร การออกแบบเพื่อ ประโยชน์ ในการใช้สอยที่สำคัญ ได้แก่ ที่อยู่อาศัย เครื่องนุ่งห่ม ยานพาหนะ เครื่องมือ เครื่องใช้ต่างๆ เช่น อุปกรณ์ในการ ประกอบอาชีพทางการเกษตรมีแห อวน ไถ หรืออุปกรณ์สำนักงานต่างๆ เช่น โต๊ะ, เก้าอี้. ตู้, ชั้นวางหนังสือ เป็นต้น ประโยชน์เหล่านี้จะเน้นประโยชน์ทางกายโดยตรง ส่วน ประโยชน์ในการติดต่อสื่อสาร ได้แก่ การออกแบบหนังสือ โปสเตอร์ งานโฆษณา ส่วนใหญ่มักจะเน้นการสื่อสารถึงกันด้วยภาษาและภาพ ซึ่งสามารถรับรู้ร่วมกันได้เป็นอย่างดี ผู้ออกแบบจำเป็นจะต้องมีความรู้ความสามารถเฉพาะด้าน ซึ่งการออกแบบ โดยมากมักจะเกี่ยวข้องกับจิตวิทยาชุมชน ประโยชน์ด้านนี้จะเน้นทางด้านความศรัทธาเชื่อถือ และการ ยอมรับ ตามสื่อที่ได้รับรู้
       

ความสำคัญของการออกแบบ

           ถ้าการออกแบบสามารถแก้ไขปัญหาของเราได้ การออกแบบจึงมีความสำคัญ และคุณค่าต่อการดำรงชีวิตของเรา ทั้งทางด้านร่างกาย อารมณ์ และทัศนคติ กล่าวคือ มีความสำคัญต่อการดำเนินชีวิตของเรา ในหลายๆมิติ เช่น
        1. การวางแผนการการทำงาน งานออกแบบจะช่วยให้การทำงานเป็นไปตาม ขั้นตอน อย่างเหมาะสม และประหยัดเวลา ดังนั้นอาจถือว่าการออกแบบ คือ การวาง แผนการทำงานที่ดี
        2. การนำเสนอผลงาน ผลงานออกแบบจะช่วยให้ผู้เกี่ยวข้องมีความเข้าใจ ตรงกันอย่างชัดเจน ดังนั้น ความสำคัญในด้านนี้ คือ เป็นสื่อความหมายเพื่อความเข้าใจ ระหว่างกัน
        3. สามารถอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับงาน งานบางประเภท อาจมีรายละเอียดมากมาย ซับซ้อน ผลงานออกแบบ จะช่วยให้ผู้เกี่ยวข้อง และผู้พบเห็นมีความเข้าใจที่ชัดเจนขึ้น หรืออาจกล่าวได้ว่า ผลงานออกแบบ คือ ตัวแทนความคิดของผู้ออกแบบได้ทั้งหมด
        4. แบบ จะมีความสำคัญมาก ถ้าผู้ออกแบบกับผู้สร้างงานหรือผู้ผลิต เป็นคนละคนกัน เช่น สถาปนิกกับช่างก่อสร้าง นักออกแบบกับผู้ผลิตในโรงงาน หรือถ้าจะเปรียบไปแล้ว นักออกแบบก็เหมือนกับคนเขียนบทละครนั่นเอง

คุณค่าของการออกแบบที่มีต่อวิถีชีวิตของเรา

1. คุณค่าทางกาย
         คุณค่าของงานออกแบบที่มีผลทางด้านร่างกาย คือคุณค่าที่มีประโยชน์ใช้สอยในชีวิตประจำวันโดยตรง เช่น ไถมีไว้สำหรับไถนา แก้วมีไว้สำหรับใส่น้ำ ยานพาหนะมีไว้สำหรับเดินทาง บ้านมีไว้สำหรับอยู่อาศัย เป็นต้น
2. คุณค่าทางอารมณ์ความรู้สึก
          คุณค่าของงานออกแบบที่มีผลทางอารมณ์ความรู้สึกเป็นคุณค่าที่เน้นความชื่นชอบ พึงพอใจ สุขสบายใจ หรือ ความรู้สึกนึกคิดด้านอื่น ๆ ไม่มีผลทางประโยชน์ใช้สอยโดยตรง เช่น งานออกแบบทางทัศนศิลป์ การออกแบบ ตกแต่ง ใบหน้าคุณค่าทางอารมณ์ความรู้สึกนี้ อาจจะเป็นการออกแบบ เคลือบแฝงในงานออกแบบ ที่ม ีประโยชน์ทางกายก็ได้ เช่น การออกแบบตกแต่งบ้าน ออกแบบตกแต่งสนามหญ้า ออกแบบตกแต่งร่างกายเป็นต้น
3. คุณค่าทางทัศนคติ
          คุณค่าของงานออกแบบที่มีผลทางทัศนคติ เน้นการสร้างทัศนคติอย่างใดอย่างหนึ่งต่อผู้พบเห็น เช่น อนุสาวรีย์สร้างทัศนคติให้รักชาติ กล้าหาญ หรือทำความดี งานจิตรกรรมหรือประติมากรรมบางรูปแบบ อาจจะ แสดงความกดขี่ขูดรีด เพื่อเน้นการระลึกถึงทัศนคติที่ดีและถูกควรในสังคม เป็นต้น       

หลักการออกแบบ

           การออกแบบมีหลักการพื้นฐาน โดยอาศัยส่วนประกอบขององค์ประกอบศิลป์ตามที่ได้กล่าวมาแล้วในบทเรียนเรื่อง “ องค์ประกอบศิลป์ ” คือ จุด เส้น รูปร่าง รูปทรง น้ำหนัก สี และพื้นผิว นำมาจัดวางเพื่อให้เกิดความสวยงาม โดยมีหลักการ ดังนี้

         1. ความเป็นหน่วย (Unity)
ในการออกแบบ   ผู้ออกแบบจะต้องคำนึงถึงงานทั้งหมดให้อยู่ในหน่วยงานเดียวกัน   เป็นกลุ่มก้อน หรือมีความ สัมพันธ์กัน ทั้งหมดของงานนั้นๆ   และพิจารณาส่วนย่อยลงไปตามลำดับ   ในส่วนย่อยๆก็คงต้องถือหลักนี้เช่นกัน

         2. ความสมดุลหรือความถ่วง (Balancing)
เป็นหลักทั่วๆไปของงานศิลปะที่จะต้องดูความสมดุลของงานนั้นๆ   ความรู้สึกทางสมดุลของงานนี้ เป็นความรู้สึก ที่เกิดขึ้นในส่วนของความคิดในเรื่องของความงามในสิ่งนั้นๆ   มีหลักความสมดุลอยู่ 3 ประการ

       2.1 ความสมดุลในลักษณะเท่ากัน (Symmetry  Balancing)
คือมีลักษณะเป็นซ้าย-ขวา   บน-ล่าง   เป็นต้น   ความสมดุลในลักษณะนี้ดูและเข้าใจง่าย

       2.2 ความสมดุลในลักษณะไม่เท่ากัน (Non-symmetry  Balancing) คือมีลักษณะสมดุลกันในตัวเองไม่จำเป็นจะต้องเท่ากัน   แต่ดูในด้านความรู้สึกแล้วเกิดความสมดุลกันในตัว   ลักษณะการสมดุลแบบนี้ผู้ออกแบบจะต้องมีการประลองดูให้แน่ใจในความรู้สึกของผู้พบเห็นด้วย   ซึ่งเป็น ความสมดุลที่เกิดในลักษณะที่แตกต่างกันได้   เช่น   ใช้ความสมดุลด้วยผิว (Texture) ด้วยแสง-เงา (Shade) หรือด้วยสี (Colour)

        2.3 จุดศูนย์ถ่วง (Gravity  Balance) การออกแบบใดๆที่เป็นวัตถุสิ่งของและจะต้องใช้งานการทรงตัวจำเป็นที่ผู้ออกแบบจะต้องคำนึงถึงจุดศูนย์ถ่วง   ได้แก่ การไม่โยกเอียง  หรือให้ความรู้สึกไม่มั่นคงแข็งแรง   ดังนั้นสิ่งใดที่ต้องการจุศูนย์ถ่วงแล้ว   ผู้ออกแบบ จะต้อง ระมัดระวังในสิ่งนี้ให้มาก   ตัวอย่างเช่น   เก้าอี้จะต้องตั้งตรง   ยึดมั่นทั้งสี่ขาเท่าๆกัน   การทรงตัวของ คน ถ้ายืน 2 ขา   ก็จะต้องมีน้ำหนักลงที่เท้าทั้ง 2 ข้างเท่าๆกัน   ถ้ายืนเอียงหรือพิงฝา   น้ำหนักตัวก็จะลงเท้าข้างหนึ่ง   และ ส่วนหนึ่งจะลงที่หลังพิงฝา รูปปั้นคนในท่าวิ่ง จุดศูนย์ถ่วงจะอยู่ที่ใด ผู้ออกแบบจะต้องรู้และวางรูป ได้ถูกต้อง   เรื่อง ของจุดศูนย์ถ่วง จึงหมายถึงการทรงตัวของวัตถุสิ่งของนั่นเอง
3. ความสัมพันธ์ทางศิลปะ ( Relativity  of  Arts)
ในเรื่องของศิลปะนั้น   เป็นสิ่งที่จะต้องพิจารณากันหลายขั้นตอน   เพราะเป็นเรื่องความรู้สึกที่สัมพันธ์กัน   อันได้แก่

      3.1 การเน้นหรือจุดสนใจ ( Emphasis  or  Centre  of  Interest) งานด้านศิลปะผู้ออกแบบจะต้องมีจุดเน้นให้เกิดสิ่งที่ประทับใจแก่ผู้พบเห็น   โดยมีข้อบอกกล่าว เป็นความรู้สึกร่วม ที่เกิดขึ้นเองจากตัวของศิลปกรรมนั้นๆ   ความรู้สึกนี้ผู้ออกแบบจะต้องพยายามให้เกิดขึ้นเหมือนกัน

       3.2 จุดสำคัญรอง ( Subordinate)
คงคล้ายกับจุดเน้นนั่นเอง   แต่มีความสำคัญรองลงไปตามลำดับ   ซึ่ง อาจจะเป็นรองส่วนที่ 1  ส่วนที่ 2 ก็ได้   ส่วนนี้จะช่วยให้เกิดความลดหลั่นทางผลงานที่แสดง   ผู้ออกแบบจะต้อง คำนึงถึงสิ่งนี้ด้วย

       3.3 จังหวะ ( Rhythem)
โดยทั่วๆไปสิ่งที่สัมพันธ์กันในสิ่งนั้นๆย่อมมีจังหวะ   ระยะหรือความถี่ห่างในตัวมันเองก็ดี   หรือสิ่งแวดล้อม ที่ สัมพันธ์ อยู่ก็ดี   จะเป็นเส้น   สี   เงา   หรือช่วงจังหวะของการตกแต่ง   แสงไฟ   ลวดลาย   ที่มีความสัมพันธ์กัน ในที่นั้น   เป็นความรู้สึกของผู้พบเห็นหรือผู้ออกแบบจะรู้สึกในความงามนั่นเอง

       3.4  ความต่างกัน ( Contrast)
เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นเพื่อช่วยให้มีการเคลื่อนไหวไม่ซ้ำซากเกินไป   หรือเกิดความเบื่อหน่าย   จำเจ   ในการ ตกแต่ง ก็เช่นกัน   ปัจจุบันผู้ออกแบบมักจะหาทางให้เกิดความรู้สึกขัดกันต่างกัน   เช่น   เก้าอี้ชุดสมัยใหม่   แต่ขณะ เดียวกันก็มีเก้าอี้สมัยรัชกาลที่ 5 อยู่ด้วย 1 ตัว   เช่นนี้ผู้พบเห็นจะเกิดความรู้สึกแตกต่างกัน   ทำให้เกิดความรู้สึก ไม่ซ้ำซาก   รสชาติแตกต่างออกไป

       3.5 ความกลมกลืน ( Harmomies)   ความกลมกลืนในที่นี้หมายถึงพิจารณาในส่วนรวมทั้งหมดแม้จะมีบางอย่างที่แตกต่างกัน   การใช้สีที่ตัดกัน   หรือ การใช้ผิว   ใช้เส้นที่ขัดกัน   ความรู้สึกส่วนน้อยนี้ไม่ทำให้ส่วนรวมเสียก็ถือว่าเกิดความกลมกลืนกันในส่วนรวม   ความกลมกลืนในส่วนรวมนี้ถ้าจะแยกก็ได้แก่ความเน้นไปในส่วนมูลฐานทางศิลปะอันได้แก่   เส้น   แสง-เงา   รูปทรง   ขนาด   ผิว   สี   นั่นเอง 

How to Design Furniture?

How to Design Furniture?

1. ก่อนที่จะคิดเรื่องการออกแบบเฟอร์นิเจอร์ ถ้ามีเฟอร์นิเจอร์ในแบบที่คุณต้องการอยู่แล้ว การเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์ที่มีขายอยู่ในท้องตลาดอยู่แล้วจะทำให้เราประหยัดค่าใช้จ่าย แต่ถ้ามันไม่ตรงตามความต้องการของเรา นั่นหมายถึงเรากำลังต้องการเฟอร์นิเจอร์ประเภทสั่งทำ (Custom Built) ซึ่งมันจะทำให้เข้ากับความต้องการของเราที่สุด
   
2. เมื่อเลือกว่าจะเอาเฟอร์นิเจอร์แบบที่สั่งทำ (Custom Built) แล้ว สิ่งที่ต้องทำขั้นต่อไปคือ ไปหาร้านค้าที่รับผลิตงานไม้ (woodworker shop) บอกลักษณะ รูปแบบ หรือ ฟังก์ชั่นที่อยากได้ และพวกเขาก็จะรับผลิตงานเฟอร์นิเจอร์นั้นให้แก่เรา แต่เราจะต้องทำให้แน่ใจว่า ทางร้าน/ช่างนั้น เข้าใจในสิ่งที่เราต้องการ และจะสามารถผลิตเฟอร์นิเจอร์ตามที่เราวาดไว้ในจินตนาการได้
   
3. เพื่อจะให้ทั้งเราและผู้ผลิต เข้าใจได้ถูกต้อง ตรงกัน จำเป็นที่จะต้องใช้เครื่องมือบางอย่าง เช่น ภาพสินค้าจริง(ถ้ามี) , ภาพสเก็ต , drawing , 3D , ชิ้นงานจริง และอื่นๆ
   
4. เราสามารถนำ drawing มาให้ร้านค้าเหล่านั้นทำการเสนอราคาตามแบบที่ต้องการได้ หรือถ้าไม่สามารถวาดแบบได้ด้วยตนเอง ก็อาจจะใช้บริการ Freelance Designer ให้ออกแบบให้ก็ได้  หรือบางครั้งร้านค้าที่รับผลิตงานไม้อาจจะมี Designer ที่จะช่วยเปลี่ยนความต้องการของคุณให้เป็นแบบ ได้เลยอีกด้วย
   
5. ในการที่จะเขียน drawing หรือ sketch ภาพออกมานั้น , จำเป็นที่จะต้องเขียนให้ถูก scale เพื่อป้องกันความผิดพลาดที่จะเกิดขึ้นในการผลิต โดยเราสามารถที่จะใช้พื้นที่กว้างๆอย่างกำแพง หรือ การใช้กระดาษกราฟที่แบ่งเป็นช่องๆ แทนตัว scale size ก็ได้
   ทั้งนี้เพื่อป้องกันความสับสน หรือ ความผิดพลาดที่จะเกิดขึ้น ทั้งในการเสนอราคา และ การผลิตชิ้นงานจริงๆ
   
6. กรณีที่จะเขียนแบบ Drawing ก็ควรจะเขียนแบบลงในกระดาษหรือพื้นที่  ที่มีขนาดใหญ่เพียงพอ เพื่อให้สามารถอ่านมันได้อย่างถูกต้อง แม่นยำ (เขียนลวกๆเล็กๆ เดี๋ยวผิดแล้วจะทะเลาะกับร้านค้าเปล่าๆ)
   
7. เนื่องจากมันเป็นงานผลิตตามสั่ง เราสามารถต่อเติมจินตนาการลงไปได้เต็มที่ (แต่ราคาของงานขึ้นกับความยากง่าย ในการผลิตด้วยเช่นกัน) แต่ถ้าเราไม่เข้าใจถึงข้อจำกัดของวัสดุ หรือ วิธีการผลิต , ก็อาจจะขอความช่วยเหลือจากผู้ออกแบบ / ช่างผู้ผลิต ให้เขาแนะนำวิธี เพื่อลดต้นทุนการผลิตลงได้ หรือ ให้เขาช่วย Re-Design บางส่วนให้เราก็ได้
   
8. ถ้าเราต้องการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ ไว้ในห้องโล่งๆแล้ว เราอาจจะใช้เทปสีๆ มามาร์กขนาดโดยรวมของชิ้นงานที่จะผลิตขึ้น เพื่อให้เราพอที่จะทราบถึงสัดส่วนต่างๆของชิ้นงาน เมื่อนำมันมาวางในห้องจริงๆ จะได้ลดความผิดพลาดที่ว่า ทำมาแล้ววางไม่ได้เพราะใหญ่ไป หรือ วางแล้วมีพท.เหลือแบบน่าเกลียด
   
9. หลังจากนั้นพยายามยืนห่างๆ จุดที่จะวาง และให้เราจินตนาการถึงภาพของเฟอร์นิเจอร์ที่เสร็จสมบูรณ์และได้จัดวางลงในพื้นที่ของคุณ โดยเทปที่มาร์กไว้จะช่วยให้เราจินตนาการถึงสัดส่วนของเฟอร์นิเจอร์กับพื้นที่ได้ง่ายขึ้น
   
10. ถ้าการจินตนาการถึงเฟอร์นิเจอร์นั้นยังค่อนข้างลำบากอยู่ ลองหลับตาและจินตนาการดูอีกสักรอบ บางที การปิดประสาทสัมผัสทางตา อาจจะช่วยให้จินตนาการในหัวของเรานั้นออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติได้มากขึ้น หรือ ถ้ามันยังไม่ออกมาเป็นภาพให้เห็น ก็ไปจ้างช่างแบบวาดออกมาเป็นภาพให้ก็ได้
    
11. หากว่าได้ทำการ sketch ภาพ หรือ ใช้เทปมาร์กที่พื้นที่เพื่อกำหนดขนาด,  มันจำเป็นที่จะต้องระบุ dimension ให้ชัดเจน และ ให้ละเอียดที่สุด , การให้ผู้ผลิตหรือdesigner กำหนด dimension ให้คุณ มันอาจจะไม่ตรงกับการใช้งานของคุณก็ได้ (สำหรับขนาดบางอย่าง คุณก็สามารถให้พวกเขาแนะนำให้คุณได้เช่นกัน)
    
12. สำหรับตู้ ที่ต้องการวางกับพื้น ควรออกแบบให้ด้านล่างมีพื้นที่เผื่อไว้สักเล็กน้อย (ที่ช่างมักจะเรียกว่าขาตู้ cabinet base) เพื่อหลีกเลี่ยงนิ้วเท้าของคุณไม่ให้ไปเตะมัน
    
13. โดยปรกติขนาดความสูงของขาตู้ที่นิยมคือ ประมาณ 4" แต่ก็อาจจะให้มันสูงขึ้นกว่านั้นก็ได้ แต่ให้คำนึงไว้สักนิดว่าการเพิ่มขนาดขาตู้ มันมีผลต่อความสูงโดยรวมด้วย (หรือถ้าให้สูงเท่าเดิม ก็จะต้องไปลดความสูงภายในของชั้น)
    
14. ให้วัดสิ่งของต่างๆ ที่คุณคิดว่าจะใช้ตั้ง / ใส่ ในตู้  , ป้องกันไม่ให้ทำตู้ออกมาแล้วใช้งานจริงไม่ได้
    
15. สำหรับอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้า จะต้องเผื่อช่อง หรือ พื้นที่สำหรับให้มันถ่ายเทความร้อน หรือ ให้อากาศสามารถผ่านได้ เช่น การออกแบบช่องของตู้เย็น ไม่ควรฟิตกับตู้เย็นเกินไป อย่างน้อยอาจจะเหลือช่องด้านข้างไว้ ข้างละไม่น้อยกว่า 10 ซม. (รวมถึงเหลือพื้นที่ด้านบนไว้ด้วยเช่นกัน)
    
16. สำหรับการวัดขนาดในรายละเอียดของเฟอร์นิเจอร์บางอย่าง แนะนำให้เราใช้ตัวเราเป็นมาตรฐานในการวัด เช่น ระดับความสูงที่ของชั้นบนสุด ถ้าคิดว่าจำเป็นต้องหยิบบ่อย ความสูงของชั้นบนสุดควรจะอยู่ในระดับที่มือเอื้อมถึง แต่ถ้าจะเก็บแบบลืม (นานๆใช้ที หรือ ลืมใช้ไปเลย) คุณก็อาจจะไว้ในส่วนที่สูงไปกว่าปรกติจะเอื้อมถึงก็ได้อยู่  หรือ ชั้นที่ด้านล่างๆ คุณสะดวกที่จะย่อตัวลงเพื่อหยิบ หรือ แค่โน้มตัวลงไปหยิบ  , หรือ ความสูงของทีวี ควรจะอยู่ระดับสาย ของเจ้าของห้อง เป็นต้น
    
17. ถ้าเขียน dimension ทั้งหมดลงบน drawing แล้ว ซึ่งมันก็อาจจะดูเละเทะ สกปรกเลอะเทอะ เพราะอาจจะมีการขีดฆ่า หรือ ลบหลายๆรอบ ก็ควรจะลอกแบบที่สมบูรณ์ใส่กระดาษใหม่ให้เรียบร้อย
    
18. อย่าลืมเขียน ความกว้างรวม ความลึก ความสูงให้ชัดเจน และ ทำลูกศรชี้ถึงวัสดุที่ใช้ด้วย
    
19. เช็คว่าทุกๆส่วนของสิ่งที่ออกแบบสามารถ เข้าสถานที่ได้ โดยไม่ติดข้อจำกัดเช่น ขนาดความกว้างของประตู ความกว้าง-ความสูงของบันได  ความสูงห้อง ระยะถึงคาน ความลึก-กว้าง-สูงของลิฟท์ เป็นต้น (ถ้าจะให้ดี คำนึงตั้งแต่จุดที่จอดรถมาเลยก็ดี)
    
20. อย่าลืมทำสำเนาแบบ drawing ไว้ สำหรับตัวเอง และ ร้านค้า , กำชับร้านค้าให้ทำตามที่แบบกำหนดไว้